Τι περιμένω να ακούσω, από τους πολιτικούς μας, στην Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Κάθε χρόνο, παραδοσιακά, οι πολιτικοί μας ανεβαίνουν στην Θεσσαλονίκη την περίοδο της Έκθεσης με δύο ξεκάθαρους ρόλους. Η μεν κυβέρνηση, προσπαθεί να πείσει ότι έχει και πρόγραμμα και μέθοδο για την εύρυθμη λειτουργία και βελτίωση του κράτους. Η δε αντιπολίτευση, προσπαθεί να πείσει ότι η κυβέρνηση λειτουργεί αντίθετα προς το συμφέρον του τόπου και του λαού και ότι μόνο αυτή έχει το καλό πρόγραμμα το οποίο λύνει όλα τα προβλήματα.

Στην πραγματικότητα και τα δύο προγράμματα έχουν ένα κοινό στόχο. Πως δεν θα θίξουν τα κακώς κείμενα και παράλληλα θα χαϊδέψουν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους.

 

Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι η διαχρονική και διακομματική άρνηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, ενώ παράλληλα σχεδόν πάντα ανακοινώνεται η δημιουργία νέων υπηρεσιών και η παραγωγή νέων νόμων, οι οποίοι λειτουργούν ως ο βάλτος μιας υπέρμετρης και δαιδαλώδους νομοπαραγωγής. Ένας βάλτος, ο οποίος εμποδίζει την υγιή ανάπτυξη και φτιάχνει ιδανικό περιβάλλον για τους παρασιτικά διαβιούντες (π.χ. βδέλλες, κουνούπια), καθώς και για μεγάλα αρπακτικά (π.χ. αετούς, αλιγάτορες).

 

Οι κρίσεις των τελευταίων χρόνων (η οικονομική, η πολιτισμική και η κοινωνική) θα πρέπει να μας διδάξουν να βλέπουμε τα πραγματικά προβλήματα και να απαιτούμε  λύσεις. Τις δε προτάσεις των πολιτικών μας θα πρέπει να τις αξιολογούμε όχι με βάση το παρελθόν αλλά σε σύγκριση με τις κοινωνίες στις οποίες θα θέλαμε να ζούμε.

 

Η γνώμη μου είναι ότι υπάρχουν δύο βασικά προβλήματα, τα οποία, αν και τα αποφεύγουν οι πολιτικοί μας, είναι η πηγή για χιλιάδες μικροπροβλήματα καθημερινότητας, τα οποία υποβαθμίζουν τη ζωή μας. Αυτά είναι:

 

Α. Το κτηματολόγιο σε όλη την επικράτεια.

Β. Η ενοποίηση του κράτους.

 

Ας τα δούμε αναλυτικά.

 

Α. Κτηματολόγιο ή αλλιώς ιδιοκτησία και κράτος.

Κύριο μέλημα κάθε ευνομούμενου κράτους είναι να γνωρίζει σε ποιόν ακριβώς ανήκει κάθε τετραγωνικό μέτρο της επικράτειάς του. Η τεχνολογία σήμερα μας επιτρέπει να έχουμε τον απόλυτο και άμεσο έλεγχο κάθε τετραγωνικού μέτρου. Αντίθετα με κάθε σύγχρονο κράτος, στην Ελλάδα του 2018 η περιουσία του κράτους ετεροπροσδιορίζεται. Κρατικό θεωρείται οτιδήποτε δεν ανήκει σε άλλον ιδιοκτήτη. Η δε ιδιοκτησία προσδιορίζεται από τις διάσπαρτες ανά την επικράτεια αποθήκες των υποθηκοφυλακείων.

 

Η Ελλάδα έχει 131.952 km2. Πόσα ανήκουν στο κράτος; Πόσα σε δημόσιες υπηρεσίες; Πόσα στην εκκλησία; Και πόσα σε ιδιώτες;

Ποιος πρωθυπουργός (ή επίδοξος πρωθυπουργός) μπορεί να απαντήσει σήμερα με ακρίβεια σε αυτές τις τόσο απλές ερωτήσεις; Όπως θα παρατηρήσατε απέφυγα πολυσύνθετες ερωτήσεις του τύπου πόσα είναι τα δάση και πόσα είναι ιδιωτικά; Πόσα δημόσια;

Νομίζετε ότι είναι τυχαίο που το κτηματολόγιο είναι στα προαπαιτούμενα από το πρώτο μνημόνιο;

Αλλά εάν έχουμε ένα πλήρες κτηματολόγιο πώς θα εμφανίζονται από το πουθενά διάφοροι αετονύχηδες να δανειοδοτούνται με εγγυήσεις διάφορα βοσκοτόπια;

Αυτό θα μας λύσει και το  πρόβλημα της πρώτης κατοικίας, γιατί θα μιλάμε πλέον για τη μία και μοναδική κατοικία, η οποία δεν θα μπορεί να μπει ενέχυρο για δανειοδότηση από καμία Τράπεζα.

 

Β. Ενοποίηση του κράτους. 

Σε αυτόν το τομέα έχουν γίνει κάποια βήματα όπως ΕΣΥ, ΑΑΔΕ και ΕΦΚΑ. Αυτά θα πρέπει να ολοκληρωθούν και να συμπληρωθούν, όπου απαιτείται. Για παράδειγμα, πρέπει να δρομολογηθούν άμεσα οι νέου τύπου ταυτότητες, καθώς και να ολοκληρωθεί η είσπραξη όλων των εσόδων του κράτους από την ΑΑΔΕ. Όταν ολοκληρωθούν, κανένας ασφαλιστικός φορέας δεν θα έχει υποχρεωτικές εισφορές ή κρατική επιχορήγηση εκτός ΕΦΚΑ και κανείς άλλος δημόσιος οργανισμός ή δήμος δεν θα εισπράττει υποχρεωτικές εισφορές εκτός ΑΑΔΕ.

 Έτσι ο κάθε πολίτης θα γνωρίζει ακριβώς τι πληρώνει για το κράτος και το κράτος θα γνωρίζει ακριβώς τι του πληρώνει ή χρωστά ο κάθε πολίτης.

Κανένας πολίτης δεν θα έχει υποχρέωση να προσκομίσει σε δημόσιο φορέα κανένα έγγραφο το οποίο εκδίδει άλλος δημόσιος φορέας.

Όλοι οι υγιώς σκεπτόμενοι πολίτες θα πρέπει να γίνουμε απαιτητικοί στην επιλογή των πολιτικών οι οποίοι μας εκπροσωπούν. Να παύσουμε να επιλέγουμε με βάση το ποιος κατά τη γνώμη μας είναι ο λιγότερο άχρηστος και να ζητάμε αποδείξεις για το πού πάνε τα λεφτά των φόρων μας.

Θα πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά μας στις απλοϊκές λύσεις και συνθήματα, που θα μας σερβίρουν πολιτικοί και οι τσάτσοι τους (ΜΜΕ) και να απαιτήσουμε value for money.

Αυτά περιμένω να ξεχωρίσω από τις μεγαλοστομίες των πολιτικών μας με την ευκαιρία της ΔΕΘ.

Εύχομαι όλοι μας  να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε τη λογική και να μην ξεχνάμε ότι τσάμπα τυρί υπάρχει μόνο στη φάκα.

Οι δημοσκοπήσεις δεν αποτυγχάνουν αυτοί οι οποίοι αποτυγχάνουν είναι οι ‘αναλυτές’.

«Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρείς και η κακή του μέρα.» λέει μια ελληνική παροιμία. Την οποία  θυμήθηκαν πολλοί όταν είδαν τα αποτελέσματα των εκλογών για την Προεδρεία των ΗΠΑ  να επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο με τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων τόσο στην Μεγάλη Βρετανία όσο και στην Ελλάδα.

Η ετυμηγορία εύκολη οι δημοσκοπήσεις αποτυγχάνουν και αμέσως βάλθηκαν να δικαιολογούν τις θέσεις τους.

«Μα όλοι έκαναν λάθος;» έλεγε και ξανάλεγε ο Anderson Cooper, ο παρουσιαστής του CNN. «Ναι, πέσαμε λίγο έξω στα νούμερα», απαντούσε ειρωνικά ο David Axelrod, ένας πρώην σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος είχε προειδοποιήσει ότι σύμφωνα με τα exit poll φαινόταν ότι ο κόσμος «είχε τεράστια δίψα» για αλλαγή. Και ότι αυτή η τάση είχε υποτιμηθεί.

Κάποιοι άλλοι άρχισαν να αιτιολογούν την αδυναμία πρόβλεψης  είτε μιλώντας περί “διαπλοκής”, είτε μιλώντας για την αδυναμία ή ακόμα και την ακαταλληλότητα του δείγματος. Τέλος δεν ήταν λίγοι αυτοί που έριχναν το λάθος στους αναποφάσιστους οι οποίοι διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα ή στην ρευστότητα του εκλογικού σώματος το οποίο έχει χάσει την παραδοσιακή του σχέση με τα υπάρχοντα κόμματα. Η οικονομική και πολιτική κρίση έχει καταργήσει την πρόσδεση κάποιου  παραδοσιακά με κάποιο κόμμα και όλο περισσότερο δεν έχουν νόημα οι συγκρίσεις με βάση το τι ψήφησε την προηγούμενη φορά.

Προσωπικά περισσότερο από 30 χρόνια χρησιμοποιώ επαγγελματικά τις έρευνες καταναλωτών – κοινού και τις σέβομαι απόλυτα. Είναι καταπληκτικά εργαλεία στρατηγικής και ανάλυσης και οι εταιρίες που διεξαγάγουν τις έρευνες έχουν υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού.  Αφού λοιπόν όλα είναι ωραία και καλά που γίνεται το λάθος;

Θεωρώ  ότι οι παντός είδους έρευνες είναι καταπληκτικά διαγνωστικά εργαλεία και σαν τέτοια πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε.  Η αξονική, η μαγνητική, η ακτινολογική και ο υπέρηχος είναι απαραίτητα για την διάγνωση αλλά δεν αρκούν για την θεραπεία. Ο γιατρός αποφασίζει ποιά μέθοδο χρειάζεται και μπορεί να απαιτείται η χρήση περισσοτέρων της μιας μεθόδου.

Εδώ ακριβώς αρχίζει το λάθος. Πετάμε ένα τίτλο Νέα Δημοσκόπηση και αρχίζουμε να πολυλογούμε και να αναλύουμε αυτά τα οποία δεν αναλύονται από την συγκεκριμένη έρευνα. Για παράδειγμα στην τελευταία έρευνα Πολιτικών Τάσεων (Αναφέρομαι στην συγκεκριμένη έρευνα γιατί γίνεται από Πανεπιστήμιο και σχολιάζεται από καθηγητή) ο κος καθηγητής εξηγούσε ποσοστά των κομμάτων και ειδικότερα αναφερόμενος σε ποσοστά πολύ κάτω από τα περιθώρια λάθους της συγκεκριμένης έρευνας. Το μεγαλύτερο δε λάθος είναι που επιβεβαίωνε με την σιωπή του συμπεράσματα των δημοσιογράφων οι οποίοι ως γνωστό γνωρίζουν τα πάντα. Είμαι σίγουρος ότι διδάσκει στους μαθητές του ότι όταν φθάσουν σε παρόμοια αποτελέσματα θα πρέπει να κάνουν ποιοτικές έρευνες και να παραμείνουν σε ότι αφορά τα αποτελέσματα  για το ποιο ήταν το ζητούμενο από το ερωτηματολόγιο και να αποφύγουν τα guesstimation.

Την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον να σας αναλύει μια δημοσκόπηση αναρωτηθείτε. Γιατί μου δείχνει ένα εργαλείο στρατηγικής;

Α. Άλλαξε κάτι στην στάση του και μου εξηγεί γιατί;

Β. Δεν έχει λογικό τρόπο να με πείσει και μου δείχνει δημοσκοπήσεις μήπως και παρασυρθώ από την στάση άλλων ανθρώπων.

Γ. Μην δέχεσθε τίποτα από αυτά τα οποία σας λένε και τα οποία έρχονται σε αντίθεση με την λογική σας .

Αυτός ο οποίος πλήρωσε για να κάνει μία έρευνα όταν σας την παρουσιάζει δωρεάν κάτι θέλει να σας πουλήσει. Το εάν θα το αγοράσετε ή όχι είναι καθαρά δικό σας θέμα.

Άλλωστε τα τελευταία αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων αποδεικνύουν περίτρανα ότι οι δημοσκοπήσεις προσπάθησαν με ζήλο αλλά απέτυχαν να χειραγωγήσουν το αποτέλεσμα. Ας ελπίσουμε ότι από τούδε και στο εξής θα χρησιμοποιούνται για αυτό το οποίο είναι «εργαλεία ανάλυσης».

Η αρπαγή της κοινής λογικής.

Οι πρόγονοί μας είχαν μια απλή μέθοδο σκέψης, όταν κάτι χάνονταν το έριχναν στους Ολύμπιους Θεούς. Εάν ζούσαν σήμερα θα είχαν ένα μύθο για την αρπαγή της κοινής λογικής. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί κάποιος να εξηγήσει την πλήρη έλλειψη κοινής λογικής, τόσο από το πολιτικό προσωπικό όσο και από τους δήθεν ελεγκτές της εξουσίας (Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης).

Abduction_of_Europe

Roman mosaic from Zeugma, imperial period

 

Πέντε χρόνια μνημονίου και η απλή λογική καθώς και η κριτική σκέψη είναι είδη έν ανεπαρκεία. Κριτική σκέψη είναι η νοητική και συναισθηματική λειτουργία κατά την οποία το άτομο αξιολογεί την αξιοπιστία των πληροφοριών και αποφασίζει τι να σκεφτεί ή τι να κάνει μέσω συλλογισμών που γίνονται με βάση όλα τα δυνατά στοιχεία που μπορεί να έχει στη διάθεσή του. Αρχικά, το άτομο μαθαίνει να στέκεται κριτικά όταν γνωρίζει τι να ρωτά, πώς και πότε, και στη συνέχεια πώς να σκέφτεται λογικά πότε και ποιές μεθόδους και στρατηγικές να χρησιμοποιεί για να αντιμετωπίσει μια κατάσταση.

Χιλιάδες ώρες ατελείωτων τηλεοπτικών διαλόγων καθώς και χιλιάδες σελίδες γραπτών κειμένων για να αποκρύψουν μια απλή αλήθεια, ότι για να βγείς από το λαβύρινθο της ύφεσης χρειάζεται να έχεις ένα σχέδιο. Είτε λοιπόν θα εφαρμόσεις το σχέδιο το οποίο σου προσφέρουν οι «φίλοι», είτε θα σχεδιάσεις και θα εφαρμόσεις ένα εθνικό σχέδιο.

Απλός και ρεαλιστικός συλλογισμός, αλλά παράλληλα και σχεδόν αδύνατος, όταν το σύνολο του πολιτικού προσωπικού αποτελείται από:

Δειλούς. Αυτούς που γνωρίζουν το σωστό αλλά δεν τολμούν ούτε να το ομολογήσουν.

Αδαείς. Αυτούς που τυχαία ή λόγω δημοσιότητος αναρρηχήθηκαν σε θέσεις εξουσίας χωρίς γνώσεις και ενδιαφέρον.

Συμφεροντολόγους. Αυτούς που αδιαφορούν για τους πάντες και μόνο τους κριτήριο είναι το προσωπικό και μόνο όφελος.

Καλά θα πει κάποιος και οι πολίτες τι κάνουν; Οι πολίτες στην αρχή της κρίσης αντέδρασαν όπως ακριβώς αντιδρά κανεις σε περίπτωση μιας μεγάλης καταστροφής, κοιτά να προστατεύσει τους δικούς του και τα υπαρχοντά του. Λόγω όμως του οτι ο ‘εχθρός – κίνδυνος’ δεν ήταν άμεσα ορατός και προσδιορισμένος, κινήθηκαν ανάλογα με την κοινωνικο-οικονομική τους κατάσταση προς τρείς διαφορετικές κατευθύνσεις.

  • Αυτοί που είχαν και μπορούσαν φυγάδευσαν περιουσία στο εξωτερικό για να εξασφαλίσουν εαυτόν και τα παιδιά τους.
  • Αυτοί που ανήκαν στη Μεσαία Τάξη είδαν ξαφνικά τη ζωή τους να ανατρεπεται. Το εισόδημα τους μειώθηκε δραματικά και, στην περίπτωση που η κρίση τους βρήκε με δάνεια ή τους χτύπησε το τσουνάμι της ανεργίας, έχουν λουφάξει φοβισμένοι και προσπαθούν να βρούν τι άλλο θα τους συμβεί και πότε. Οι νεώτεροι και πιο δυναμικοί ήδη έχουν πάρει το δρόμο της ξενιτιάς, ή φροντίζουν οι δουλειές τους να εχουν να κάνουν με το εξωτερικό.
  • Αυτοί που αποτελούν τη νέα τάξη των νεόπτωχων. Χωρίς δουλειά και με τα χρέη να τους ξεπερνάνε βλέπουν την αξιοπρέπεια τους να χάνεται και εξοργίζονται. Είναι ένα καζάνι που βράζει και δεν έχει εκδηλωθεί ακόμη, γιατι ένα μεγάλο ποσοστό είναι σε μεγάλη ηλικία.

Κάποιος καλόπιστος παρατηρητής θα συμφωνήσει πιθανόν με την κατηγοριοποίηση των πολιτών, αλλά ειναι πιθανόν να θεωρήσει υπερβολική ή ισοπεδωτική την κατηγοριοποίηση των πολιτικών. Γι αυτόν έχω να παραθέσω το εξης.

Χθές βράδυ ψηφίστηκε ο προϋπολογισμός του 2016, για τον οποίο 153 βουλευτές ψήφησαν υπέρ, 145 κατά και 2 απουσίαζαν, οι οποίοι όμως ειχαν δηλώσει ότι είναι κατά. Ο κανονισμός της Βουλής θεωρεί σημαντικό τον προϋπολογισμό και τον αναγάγει σαν ισότιμο με την ψήφο εμπιστοσύνης. Από αυτούς που ψήφησαν υπέρ κάποιοι το εκαναν από δειλία (Σιγά μην ρίξω εγώ την κυβέρνηση), κάποιοι το εκαναν από σηνήθεια ( Εγώ είμαι πιστός στο κόμμα.Δεν γνωρίζω τι ψηφίζω αλλά ποιός νοιάζεται η κομματική πειθαρχεία πάνω από όλα), κάποιοι το εκαναν από συμφέρον για να διατηρήσουν τις κυβερνητικές τους θέσεις.

Από αυτούς που ψήφησαν κατά κάποιοι το έκαναν από δειλία (Δεν εχει σημασία εάν είναι σωστό ή λάθος το πολιτικό κόστος είναι μεγάλο άσε να το κάνει κάποιος άλλος), κάποιοι το εκαναν απο άγνοια (Δεν ξέρω τι είναι σωστό και λάθος άρα καλύτερα να διαφωνώ με αυτά που λένε οι αντίπαλοι), καποιοι λειτούργησαν από συμφέρον (Η επανάσταση θα έλθει από την καταστροφή του συστήματος ή την κουτάλα σύντροφοι).

Ωραία και εμείς σαν πολίτες τι μπορούμε να κάνουμε; Να σταθούμε απέναντι στο πρόβλημα σαν παιδιά. Να πιστέψουμε ξανά στον εαυτό μας και να ξεκινάμε τις φράσεις με το γιατί. Κανένας δεν θα μας πεί το σωστό θα πρέπει να το ψάξουμε μόνοι μας. Να ξεφύγουμε από τα στερεότυπα και τα πιστεύω του χθές και να ξανασχεδιάσουμε την ζωή μας. Να σταθούμε απέναντι στα καθημερινά προβλήματα με θάρρος. Να μειώσουμε την άγνοια με απόκτηση γνώσεων και τέλος να φροντίσουμε ώστε το προσωπικό μας συμφέρον να μην καταργεί εντελώς το συμφέρον των γύρω μας ( win-win situations). Δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι φθάσαμε εδώ γιατί αφήσαμε οργανωμένες μειοψηφίες να πάρουν την τύχη μας στα χέρια τους. Μια οργανωμένη μειοψηφία κυριαρχεί απόλυτα και καταπιεστικά πάνω σε οποιαδήποτε ανοργάνωτη πλειοψηφία.

Think001s

Να ξαναδούμε την σχέση μας με την κοινωνία και την παραγωγή. Να είμαστε αισιοδοξοι και να γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να ξαναδούμε τις σχέσεις με τους γύρω μας. Κανείς δεν θα κάνει για μας κάτι που δεν θα κάναμε εμείς για άλλους.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας, η επιχειρηματική κοινότητα οι κοινωνικοί φορείς καθώς και οι ακαδημαϊκοί θα πρέπει να συνεισφέρουν με ιδέες, προτάσεις και πολλή δουλειά, ώστε η ελληνική οικονομία να μπορέσει να γλύψει τις πληγές της και να προχωρήσει στη δημιουργία ενός εθνικού σχεδίου ανάπτυξης, το οποίο θα μπορέσει να μας βγάλει από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης.

Μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε για καλύτερες μέρες.

Μεταρρυθμίσεις: Αναγκαίο κακό ή διέξοδος απο την κρίση;

Αυτή τη στιγμή είμαστε μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης. Από την μία έχουμε ένα τεράστιο χρέος το οποίο δεν μπορούμε να εξυπηρετήσουμε . Από την άλλη κανείς δεν γνωρίζει πως χρεωκοπεί μια χώρα που δεν διαθέτει δικό της νόμισμα.

Έτσι εχουμε:

Αφενός μεν τους έμπειρους οικονομολόγους , μεταξύ των οποίων και τα στελέχη του ΔΝΤ, να μην έχουν επιλογή από λύσεις για παρόμοια κατάσταση και να πρέπει να πειραματισθούν πάνω σε ζωντανούς ανθρώπους ελπίζοντας ότι οι απώλειες θα είναι στατιστικά αποδεκτές

Αφετέρου δε διάφορους οικονομολογούντες λαϊκιστές τύπου « Άδωνη»  να περιδιαβένουν τα κανάλια και να θέλουν να μεταλλαχθούν σε Νοστράδαμο. Παρουσιάζουν  ένα μέλλον το οποίο δεν γνωρίζουν περιγράφοντας εικόνες τόσο από χρεωκοπίες άλλων χωρών όσο και απο ταινίες Αρμαγεδών, Day After Tomorrow κδα.

Μονομερής αναστολή πληρωμών του χρέους από την Ελλάδα θα την κατέστρεφε οικονομικά. Επειδή έχει πρωτογενές έλλειμμα, η Ελλαδα θα χρειαζοταν περικοπές μισθών και συντάξεων 25% ή και περισσότερο. Οι Ελληνικές τράπεζες θα χρεοκοπούσαν κι αυτές, με συνέπεια την αδυναμία χρηματοδότησης των Ελληνικών επιχειρήσεων και νοικοκυριών για πολλά χρόνια. Αυτό από μόνο του θα παρουσίαζε τα κενά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δεδομένου ότι ουσιαστικά είναι ο κύριος μέτοχος και έχει τον πλήρη έλεγχο των Ελληνικών Τραπεζών. Οι κληδωνισμοί του Ευρώ θα ήταν ανεξέλεκτοι αλλά για τους Ελληνες το γεγονός ότι θα υπέφεραν και άλλοι δεν θα μείωνε τα δικά τους προβλήματα.

Διαρθρωτικές αλλαγές, όπως το άνοιγμα στον ανταγωνισμό κλειστών επαγγελμάτων και συντεχνιών και η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας είναι απαραίτητες σε μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή χώρα. Η ιδιωτικοποίηση κρατικών εταιρειών όχι μόνο μειωνει το χρεος του κράτους, αλλά αυξάνει την αποτελεσματικότητα και μειώνει τη διαφθορά στις προμήθειες και τη διοίκηση. Αυτά είναι καλά και απαραίτητα αλλά στην παρούσα κατάσταση της Ελληνικής Αγοράς από μόνα τους δεν είναι αρκετά. Σε μια αγορά η οποία ελέγχεται πλήρως από μερικές οικογένειες όλες οι αλλαγές θα πρέπει να συνοδεύονται από ενδυνάμωση των αρχών που εποπτεύουν τις αγορές ώστε να αποφευχθούν μονοπώλια. Παράλληλα θα πρέπει να προωθηθούν και αλλαγές στο πλαίσιο που διέπει τη διακυβέρνηση των εταιρειών, ώστε αυτές να μπορέσουν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά. Τέλος, η αχαλίνωτη διαφθορά πρέπει να παταχθεί για να πλησιάσει η Ελλάδα τα σύγχρονα Ευρωπαϊκά κράτη, να προσελκύσει ξένες επενδύσεις και να αποφύγει το φάσμα ενός τριτοσμικού μέλλοντος σε διεθνή οικονομική απομόνωση. Βασική προϋπόθεση γι’αυτό είναι η υιοθέτηση νομικού πλαισίου που αποτρέπει την ατιμωρησία, και κυρίως η πιστή εφαρμογή των νόμων για την οποία χρειάζεται και βαθιά μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος.

Η βουλή θα πρέπει να σταματήσει να είναι εργοστάσιο παραγωγής τροπολογιών που απλά εξυπηρετούν συμφέροντα. Οπου κρίνεται ενεπαρκής κάποιος νόμος θα ερχεται για ψήφιση ένας νέος νόμος ο οποίος θα σχεδιάζεται από την αρχή και θα αντικαθιστά όλους τους προηγούμενους και τις τροπολογίες τους. Χρειαζόμασθε ένα μικρό και αποτελεσματικό κράτος ας ξεκινήσουμε να το φτιάξουμε.

Με μοναδικά κριτήρια την απλή λογική,  την αποτελεσματικότητα και την προστασία των αδυνάτων ας οραγανωθούμε για να επιβάλουμε τις απαιτούμενες  άμεσες και βαθειές διαρθρωτικές αλλαγές είναι απαραίτητες και επιτακτικές για την Ελλαδα. Ο ελληνικός λαός εχει υποφέρει πολύ τα τελευταία πέντε χρόνια και οι μεταρρυθμίσεις αυτές θα δικαιώσουν τις θυσίες του και θα τον οπλίσουν με επιμονή και υπομονή για τα επόμενα. Οποιος δεν μπορεί η δεν θέλει να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση καλό είναι να μην είναι μέσα στα πόδια αυτών οι οποίοι θα αγωνισθούν. Ας πάνε στην κερκίδα να περιμένουν το αποτέλεσμα.

Απαιτείται από την ηγεσία Ειλικρίνεια και Όραμα εάν δεν τα έχουν καλό είναι να τους βοηθήσουμε να τα αποκτήσουν.

 

Ι.Καλογεράς
Σύμβουλος Επικοινωνίας

Advertising Business Reloaded;

Η διαφημιστική αγορά αντιμετώπισε την επερχόμενη οικονομική κρίση με τον κλασικό τρόπο που αντιμετωπίζει ο καθένας μια ξαφνική καταστροφή. Αρνήθηκε να δει το πρόβλημα (denial). Έκανε σαν να μην την αφορά. Σφύριξε αδιάφορα και προσπάθησε να πείσει τον εαυτό της και τους άλλους ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Τα τυχόν προβλήματα αφορούσαν μόνο στο δημόσιο και τίποτα παραπάνω. Αρνήθηκε να κάνει πραγματική αξιολόγηση του προβλήματος για να μην φανεί και η δική της συνεισφορά.

Αφήσαμε να προβάλλεται υπέρμετρα το πρόβλημα του δανεισμού και να υποβαθμίζεται το έλλειμμα της αξιοπιστίας. Προσπαθήσαμε να σώσουμε την παρτίδα των media shop και συνεχίσαμε το παιχνίδι των επιστροφών και των κρυφών συναλλαγών. Αρνηθήκαμε να καταγγείλουμε τις στρεβλώσεις και δεν ήταν δικό μας πρόβλημα εάν οι εφημερίδες πουλάνε DVD με Φ.Π.Α. εντύπου. Ούτε το γεγονός ότι τα ιδιωτικά κανάλια έχουν ως φανερή πηγή εσόδων τη Διαφήμιση, αλλά ελέγχονται από το Ε.Σ.Ρ., τα μέλη του οποίου ορίζονται από τα κόμματα.

Τώρα το «τζίνι βγήκε από το λυχνάρι». Κάποιοι θα κρατήσουν τη στάση «Εγώ σας τα ‘λεγα» και τη χαιρεκακία που κατά κανόνα, τη συνοδεύει. Κάποιοι άλλοι θα κρατήσουν τη στάση «η κρίση θα κάψει τους αλεξιπτωτιστές και έτσι θα έλθει η εξυγίανση», μια στάση που βολεύει κατεξοχήν τις πολυεθνικές, όπου η εικόνα τους στηρίζεται στην εικόνα της «μαμάς». Σημασία έχει ποια εικόνα θέλουμε για την ελληνική διαφημιστική αγορά. Μια εικόνα επαγγελματισμού και αξιοπιστίας, η οποία πρέπει να ξαναχτιστεί από την αρχή.

Η εικόνα αυτή στηρίζεται σε τρεις πυλώνες, στις διαφημιστικές εταιρείες, στα Μέσα Ενημέρωσης και στους διαφημιζόμενους. Η ανάπτυξη θέλει σωστό σχεδιασμό και συντονισμένη δράση. Είμαστε τυχεροί γιατί η αγορά διαθέτει σήμερα νέα παιδιά με όρεξη, γνώσεις και αξίες, όμως αυτό το οποίο χρειάζονται είναι να εμπιστευθούν τον εαυτό τους και να προσπαθήσουν να ξεφύγουν από τους περιορισμούς και τα καλούπια του παρελθόντος. Η δουλειά μας είναι η δημιουργία ισχυρών brands.

Αν δημιουργήσουμε ελληνικά brands με ισχυρή διεθνή παρουσία, μπορούν να αποτελέσουν εξαιρετικούς πρεσβευτές της χώρας μας στο εξωτερικό. Μπορούν να βελτιώσουν την εικόνα της ίδιας της Ελλάδας και να ανοίξουν έτσι τον δρόμο και σε άλλες ελληνικές επωνυμίες να πάρουν τη θέση που τους αξίζει στη διεθνή αγορά. Πρέπει να πιάσουμε τον «ταύρο από τα κέρατα». Η κρίση είναι το ακριβότερο μάθημα, στο οποίο μας έγραψαν άλλοι, αλλά τα δίδακτρα θα τα πληρώσουμε όλοι μας. Το τι θα μάθουμε θα φανεί στις εξετάσεις.

Έχουμε όμως ένα βασικό σύμμαχο στην προσπάθεια μας αυτή. Τώρα που πρέπει να αλλάξουμε ρυθμό και στάση, η τεχνολογία φέρνει παράλληλα τα πάνω-κάτω στις συνήθειες των καταναλωτών. Και έχει αποδειχθεί ότι όταν σε πιέζουν και σε ξεβολεύουν, αλλάζεις πιο εύκολα συνήθειες. Ας ελπίσουμε ότι στο τέλος η κρίση θα αποδειχθεί το συγκριτικό μας πλεονέκτημα.

Η ελευθερία, η αυτονομία, οι δημιουργικές επιλογές και η κοινωνική δικτύωση, βρίσκονται περισσότερο στο επίκεντρο των αξιών και των συμπεριφορών των εργαζομένων και επικαλύπτουν την αξία της οικονομικής υπεροχής. Επειδή είναι καίρια στιγμή, υπάρχει ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα, να γεννηθεί κάτι υγιές και καινούργιο. Προσωπικά θέλω να βιώσω αυτήν την εποχή ως ένα πολύτιμο ραντεβού. Άλλωστε ο Αϊνστάιν έλεγε «Ενδιαφέρομαι περισσότερο για το μέλλον παρά για το παρελθόν. Γιατί εκεί είναι που θέλω να ζω».

 

Το παρόν δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Marketing Week τεύχος 1372

http://www.marketingweek.gr/default.asp?pid=9&la=1&cID=2&arId=40687