Τι περιμένω να ακούσω, από τους πολιτικούς μας, στην Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Κάθε χρόνο, παραδοσιακά, οι πολιτικοί μας ανεβαίνουν στην Θεσσαλονίκη την περίοδο της Έκθεσης με δύο ξεκάθαρους ρόλους. Η μεν κυβέρνηση, προσπαθεί να πείσει ότι έχει και πρόγραμμα και μέθοδο για την εύρυθμη λειτουργία και βελτίωση του κράτους. Η δε αντιπολίτευση, προσπαθεί να πείσει ότι η κυβέρνηση λειτουργεί αντίθετα προς το συμφέρον του τόπου και του λαού και ότι μόνο αυτή έχει το καλό πρόγραμμα το οποίο λύνει όλα τα προβλήματα.

Στην πραγματικότητα και τα δύο προγράμματα έχουν ένα κοινό στόχο. Πως δεν θα θίξουν τα κακώς κείμενα και παράλληλα θα χαϊδέψουν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους.

 

Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι η διαχρονική και διακομματική άρνηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, ενώ παράλληλα σχεδόν πάντα ανακοινώνεται η δημιουργία νέων υπηρεσιών και η παραγωγή νέων νόμων, οι οποίοι λειτουργούν ως ο βάλτος μιας υπέρμετρης και δαιδαλώδους νομοπαραγωγής. Ένας βάλτος, ο οποίος εμποδίζει την υγιή ανάπτυξη και φτιάχνει ιδανικό περιβάλλον για τους παρασιτικά διαβιούντες (π.χ. βδέλλες, κουνούπια), καθώς και για μεγάλα αρπακτικά (π.χ. αετούς, αλιγάτορες).

 

Οι κρίσεις των τελευταίων χρόνων (η οικονομική, η πολιτισμική και η κοινωνική) θα πρέπει να μας διδάξουν να βλέπουμε τα πραγματικά προβλήματα και να απαιτούμε  λύσεις. Τις δε προτάσεις των πολιτικών μας θα πρέπει να τις αξιολογούμε όχι με βάση το παρελθόν αλλά σε σύγκριση με τις κοινωνίες στις οποίες θα θέλαμε να ζούμε.

 

Η γνώμη μου είναι ότι υπάρχουν δύο βασικά προβλήματα, τα οποία, αν και τα αποφεύγουν οι πολιτικοί μας, είναι η πηγή για χιλιάδες μικροπροβλήματα καθημερινότητας, τα οποία υποβαθμίζουν τη ζωή μας. Αυτά είναι:

 

Α. Το κτηματολόγιο σε όλη την επικράτεια.

Β. Η ενοποίηση του κράτους.

 

Ας τα δούμε αναλυτικά.

 

Α. Κτηματολόγιο ή αλλιώς ιδιοκτησία και κράτος.

Κύριο μέλημα κάθε ευνομούμενου κράτους είναι να γνωρίζει σε ποιόν ακριβώς ανήκει κάθε τετραγωνικό μέτρο της επικράτειάς του. Η τεχνολογία σήμερα μας επιτρέπει να έχουμε τον απόλυτο και άμεσο έλεγχο κάθε τετραγωνικού μέτρου. Αντίθετα με κάθε σύγχρονο κράτος, στην Ελλάδα του 2018 η περιουσία του κράτους ετεροπροσδιορίζεται. Κρατικό θεωρείται οτιδήποτε δεν ανήκει σε άλλον ιδιοκτήτη. Η δε ιδιοκτησία προσδιορίζεται από τις διάσπαρτες ανά την επικράτεια αποθήκες των υποθηκοφυλακείων.

 

Η Ελλάδα έχει 131.952 km2. Πόσα ανήκουν στο κράτος; Πόσα σε δημόσιες υπηρεσίες; Πόσα στην εκκλησία; Και πόσα σε ιδιώτες;

Ποιος πρωθυπουργός (ή επίδοξος πρωθυπουργός) μπορεί να απαντήσει σήμερα με ακρίβεια σε αυτές τις τόσο απλές ερωτήσεις; Όπως θα παρατηρήσατε απέφυγα πολυσύνθετες ερωτήσεις του τύπου πόσα είναι τα δάση και πόσα είναι ιδιωτικά; Πόσα δημόσια;

Νομίζετε ότι είναι τυχαίο που το κτηματολόγιο είναι στα προαπαιτούμενα από το πρώτο μνημόνιο;

Αλλά εάν έχουμε ένα πλήρες κτηματολόγιο πώς θα εμφανίζονται από το πουθενά διάφοροι αετονύχηδες να δανειοδοτούνται με εγγυήσεις διάφορα βοσκοτόπια;

Αυτό θα μας λύσει και το  πρόβλημα της πρώτης κατοικίας, γιατί θα μιλάμε πλέον για τη μία και μοναδική κατοικία, η οποία δεν θα μπορεί να μπει ενέχυρο για δανειοδότηση από καμία Τράπεζα.

 

Β. Ενοποίηση του κράτους. 

Σε αυτόν το τομέα έχουν γίνει κάποια βήματα όπως ΕΣΥ, ΑΑΔΕ και ΕΦΚΑ. Αυτά θα πρέπει να ολοκληρωθούν και να συμπληρωθούν, όπου απαιτείται. Για παράδειγμα, πρέπει να δρομολογηθούν άμεσα οι νέου τύπου ταυτότητες, καθώς και να ολοκληρωθεί η είσπραξη όλων των εσόδων του κράτους από την ΑΑΔΕ. Όταν ολοκληρωθούν, κανένας ασφαλιστικός φορέας δεν θα έχει υποχρεωτικές εισφορές ή κρατική επιχορήγηση εκτός ΕΦΚΑ και κανείς άλλος δημόσιος οργανισμός ή δήμος δεν θα εισπράττει υποχρεωτικές εισφορές εκτός ΑΑΔΕ.

 Έτσι ο κάθε πολίτης θα γνωρίζει ακριβώς τι πληρώνει για το κράτος και το κράτος θα γνωρίζει ακριβώς τι του πληρώνει ή χρωστά ο κάθε πολίτης.

Κανένας πολίτης δεν θα έχει υποχρέωση να προσκομίσει σε δημόσιο φορέα κανένα έγγραφο το οποίο εκδίδει άλλος δημόσιος φορέας.

Όλοι οι υγιώς σκεπτόμενοι πολίτες θα πρέπει να γίνουμε απαιτητικοί στην επιλογή των πολιτικών οι οποίοι μας εκπροσωπούν. Να παύσουμε να επιλέγουμε με βάση το ποιος κατά τη γνώμη μας είναι ο λιγότερο άχρηστος και να ζητάμε αποδείξεις για το πού πάνε τα λεφτά των φόρων μας.

Θα πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά μας στις απλοϊκές λύσεις και συνθήματα, που θα μας σερβίρουν πολιτικοί και οι τσάτσοι τους (ΜΜΕ) και να απαιτήσουμε value for money.

Αυτά περιμένω να ξεχωρίσω από τις μεγαλοστομίες των πολιτικών μας με την ευκαιρία της ΔΕΘ.

Εύχομαι όλοι μας  να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε τη λογική και να μην ξεχνάμε ότι τσάμπα τυρί υπάρχει μόνο στη φάκα.