Τι περιμένω να ακούσω, από τους πολιτικούς μας, στην Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Κάθε χρόνο, παραδοσιακά, οι πολιτικοί μας ανεβαίνουν στην Θεσσαλονίκη την περίοδο της Έκθεσης με δύο ξεκάθαρους ρόλους. Η μεν κυβέρνηση, προσπαθεί να πείσει ότι έχει και πρόγραμμα και μέθοδο για την εύρυθμη λειτουργία και βελτίωση του κράτους. Η δε αντιπολίτευση, προσπαθεί να πείσει ότι η κυβέρνηση λειτουργεί αντίθετα προς το συμφέρον του τόπου και του λαού και ότι μόνο αυτή έχει το καλό πρόγραμμα το οποίο λύνει όλα τα προβλήματα.

Στην πραγματικότητα και τα δύο προγράμματα έχουν ένα κοινό στόχο. Πως δεν θα θίξουν τα κακώς κείμενα και παράλληλα θα χαϊδέψουν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους.

 

Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι η διαχρονική και διακομματική άρνηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, ενώ παράλληλα σχεδόν πάντα ανακοινώνεται η δημιουργία νέων υπηρεσιών και η παραγωγή νέων νόμων, οι οποίοι λειτουργούν ως ο βάλτος μιας υπέρμετρης και δαιδαλώδους νομοπαραγωγής. Ένας βάλτος, ο οποίος εμποδίζει την υγιή ανάπτυξη και φτιάχνει ιδανικό περιβάλλον για τους παρασιτικά διαβιούντες (π.χ. βδέλλες, κουνούπια), καθώς και για μεγάλα αρπακτικά (π.χ. αετούς, αλιγάτορες).

 

Οι κρίσεις των τελευταίων χρόνων (η οικονομική, η πολιτισμική και η κοινωνική) θα πρέπει να μας διδάξουν να βλέπουμε τα πραγματικά προβλήματα και να απαιτούμε  λύσεις. Τις δε προτάσεις των πολιτικών μας θα πρέπει να τις αξιολογούμε όχι με βάση το παρελθόν αλλά σε σύγκριση με τις κοινωνίες στις οποίες θα θέλαμε να ζούμε.

 

Η γνώμη μου είναι ότι υπάρχουν δύο βασικά προβλήματα, τα οποία, αν και τα αποφεύγουν οι πολιτικοί μας, είναι η πηγή για χιλιάδες μικροπροβλήματα καθημερινότητας, τα οποία υποβαθμίζουν τη ζωή μας. Αυτά είναι:

 

Α. Το κτηματολόγιο σε όλη την επικράτεια.

Β. Η ενοποίηση του κράτους.

 

Ας τα δούμε αναλυτικά.

 

Α. Κτηματολόγιο ή αλλιώς ιδιοκτησία και κράτος.

Κύριο μέλημα κάθε ευνομούμενου κράτους είναι να γνωρίζει σε ποιόν ακριβώς ανήκει κάθε τετραγωνικό μέτρο της επικράτειάς του. Η τεχνολογία σήμερα μας επιτρέπει να έχουμε τον απόλυτο και άμεσο έλεγχο κάθε τετραγωνικού μέτρου. Αντίθετα με κάθε σύγχρονο κράτος, στην Ελλάδα του 2018 η περιουσία του κράτους ετεροπροσδιορίζεται. Κρατικό θεωρείται οτιδήποτε δεν ανήκει σε άλλον ιδιοκτήτη. Η δε ιδιοκτησία προσδιορίζεται από τις διάσπαρτες ανά την επικράτεια αποθήκες των υποθηκοφυλακείων.

 

Η Ελλάδα έχει 131.952 km2. Πόσα ανήκουν στο κράτος; Πόσα σε δημόσιες υπηρεσίες; Πόσα στην εκκλησία; Και πόσα σε ιδιώτες;

Ποιος πρωθυπουργός (ή επίδοξος πρωθυπουργός) μπορεί να απαντήσει σήμερα με ακρίβεια σε αυτές τις τόσο απλές ερωτήσεις; Όπως θα παρατηρήσατε απέφυγα πολυσύνθετες ερωτήσεις του τύπου πόσα είναι τα δάση και πόσα είναι ιδιωτικά; Πόσα δημόσια;

Νομίζετε ότι είναι τυχαίο που το κτηματολόγιο είναι στα προαπαιτούμενα από το πρώτο μνημόνιο;

Αλλά εάν έχουμε ένα πλήρες κτηματολόγιο πώς θα εμφανίζονται από το πουθενά διάφοροι αετονύχηδες να δανειοδοτούνται με εγγυήσεις διάφορα βοσκοτόπια;

Αυτό θα μας λύσει και το  πρόβλημα της πρώτης κατοικίας, γιατί θα μιλάμε πλέον για τη μία και μοναδική κατοικία, η οποία δεν θα μπορεί να μπει ενέχυρο για δανειοδότηση από καμία Τράπεζα.

 

Β. Ενοποίηση του κράτους. 

Σε αυτόν το τομέα έχουν γίνει κάποια βήματα όπως ΕΣΥ, ΑΑΔΕ και ΕΦΚΑ. Αυτά θα πρέπει να ολοκληρωθούν και να συμπληρωθούν, όπου απαιτείται. Για παράδειγμα, πρέπει να δρομολογηθούν άμεσα οι νέου τύπου ταυτότητες, καθώς και να ολοκληρωθεί η είσπραξη όλων των εσόδων του κράτους από την ΑΑΔΕ. Όταν ολοκληρωθούν, κανένας ασφαλιστικός φορέας δεν θα έχει υποχρεωτικές εισφορές ή κρατική επιχορήγηση εκτός ΕΦΚΑ και κανείς άλλος δημόσιος οργανισμός ή δήμος δεν θα εισπράττει υποχρεωτικές εισφορές εκτός ΑΑΔΕ.

 Έτσι ο κάθε πολίτης θα γνωρίζει ακριβώς τι πληρώνει για το κράτος και το κράτος θα γνωρίζει ακριβώς τι του πληρώνει ή χρωστά ο κάθε πολίτης.

Κανένας πολίτης δεν θα έχει υποχρέωση να προσκομίσει σε δημόσιο φορέα κανένα έγγραφο το οποίο εκδίδει άλλος δημόσιος φορέας.

Όλοι οι υγιώς σκεπτόμενοι πολίτες θα πρέπει να γίνουμε απαιτητικοί στην επιλογή των πολιτικών οι οποίοι μας εκπροσωπούν. Να παύσουμε να επιλέγουμε με βάση το ποιος κατά τη γνώμη μας είναι ο λιγότερο άχρηστος και να ζητάμε αποδείξεις για το πού πάνε τα λεφτά των φόρων μας.

Θα πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά μας στις απλοϊκές λύσεις και συνθήματα, που θα μας σερβίρουν πολιτικοί και οι τσάτσοι τους (ΜΜΕ) και να απαιτήσουμε value for money.

Αυτά περιμένω να ξεχωρίσω από τις μεγαλοστομίες των πολιτικών μας με την ευκαιρία της ΔΕΘ.

Εύχομαι όλοι μας  να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε τη λογική και να μην ξεχνάμε ότι τσάμπα τυρί υπάρχει μόνο στη φάκα.

Οι δημοσκοπήσεις δεν αποτυγχάνουν αυτοί οι οποίοι αποτυγχάνουν είναι οι ‘αναλυτές’.

«Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρείς και η κακή του μέρα.» λέει μια ελληνική παροιμία. Την οποία  θυμήθηκαν πολλοί όταν είδαν τα αποτελέσματα των εκλογών για την Προεδρεία των ΗΠΑ  να επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο με τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων τόσο στην Μεγάλη Βρετανία όσο και στην Ελλάδα.

Η ετυμηγορία εύκολη οι δημοσκοπήσεις αποτυγχάνουν και αμέσως βάλθηκαν να δικαιολογούν τις θέσεις τους.

«Μα όλοι έκαναν λάθος;» έλεγε και ξανάλεγε ο Anderson Cooper, ο παρουσιαστής του CNN. «Ναι, πέσαμε λίγο έξω στα νούμερα», απαντούσε ειρωνικά ο David Axelrod, ένας πρώην σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος είχε προειδοποιήσει ότι σύμφωνα με τα exit poll φαινόταν ότι ο κόσμος «είχε τεράστια δίψα» για αλλαγή. Και ότι αυτή η τάση είχε υποτιμηθεί.

Κάποιοι άλλοι άρχισαν να αιτιολογούν την αδυναμία πρόβλεψης  είτε μιλώντας περί “διαπλοκής”, είτε μιλώντας για την αδυναμία ή ακόμα και την ακαταλληλότητα του δείγματος. Τέλος δεν ήταν λίγοι αυτοί που έριχναν το λάθος στους αναποφάσιστους οι οποίοι διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα ή στην ρευστότητα του εκλογικού σώματος το οποίο έχει χάσει την παραδοσιακή του σχέση με τα υπάρχοντα κόμματα. Η οικονομική και πολιτική κρίση έχει καταργήσει την πρόσδεση κάποιου  παραδοσιακά με κάποιο κόμμα και όλο περισσότερο δεν έχουν νόημα οι συγκρίσεις με βάση το τι ψήφησε την προηγούμενη φορά.

Προσωπικά περισσότερο από 30 χρόνια χρησιμοποιώ επαγγελματικά τις έρευνες καταναλωτών – κοινού και τις σέβομαι απόλυτα. Είναι καταπληκτικά εργαλεία στρατηγικής και ανάλυσης και οι εταιρίες που διεξαγάγουν τις έρευνες έχουν υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού.  Αφού λοιπόν όλα είναι ωραία και καλά που γίνεται το λάθος;

Θεωρώ  ότι οι παντός είδους έρευνες είναι καταπληκτικά διαγνωστικά εργαλεία και σαν τέτοια πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε.  Η αξονική, η μαγνητική, η ακτινολογική και ο υπέρηχος είναι απαραίτητα για την διάγνωση αλλά δεν αρκούν για την θεραπεία. Ο γιατρός αποφασίζει ποιά μέθοδο χρειάζεται και μπορεί να απαιτείται η χρήση περισσοτέρων της μιας μεθόδου.

Εδώ ακριβώς αρχίζει το λάθος. Πετάμε ένα τίτλο Νέα Δημοσκόπηση και αρχίζουμε να πολυλογούμε και να αναλύουμε αυτά τα οποία δεν αναλύονται από την συγκεκριμένη έρευνα. Για παράδειγμα στην τελευταία έρευνα Πολιτικών Τάσεων (Αναφέρομαι στην συγκεκριμένη έρευνα γιατί γίνεται από Πανεπιστήμιο και σχολιάζεται από καθηγητή) ο κος καθηγητής εξηγούσε ποσοστά των κομμάτων και ειδικότερα αναφερόμενος σε ποσοστά πολύ κάτω από τα περιθώρια λάθους της συγκεκριμένης έρευνας. Το μεγαλύτερο δε λάθος είναι που επιβεβαίωνε με την σιωπή του συμπεράσματα των δημοσιογράφων οι οποίοι ως γνωστό γνωρίζουν τα πάντα. Είμαι σίγουρος ότι διδάσκει στους μαθητές του ότι όταν φθάσουν σε παρόμοια αποτελέσματα θα πρέπει να κάνουν ποιοτικές έρευνες και να παραμείνουν σε ότι αφορά τα αποτελέσματα  για το ποιο ήταν το ζητούμενο από το ερωτηματολόγιο και να αποφύγουν τα guesstimation.

Την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον να σας αναλύει μια δημοσκόπηση αναρωτηθείτε. Γιατί μου δείχνει ένα εργαλείο στρατηγικής;

Α. Άλλαξε κάτι στην στάση του και μου εξηγεί γιατί;

Β. Δεν έχει λογικό τρόπο να με πείσει και μου δείχνει δημοσκοπήσεις μήπως και παρασυρθώ από την στάση άλλων ανθρώπων.

Γ. Μην δέχεσθε τίποτα από αυτά τα οποία σας λένε και τα οποία έρχονται σε αντίθεση με την λογική σας .

Αυτός ο οποίος πλήρωσε για να κάνει μία έρευνα όταν σας την παρουσιάζει δωρεάν κάτι θέλει να σας πουλήσει. Το εάν θα το αγοράσετε ή όχι είναι καθαρά δικό σας θέμα.

Άλλωστε τα τελευταία αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων αποδεικνύουν περίτρανα ότι οι δημοσκοπήσεις προσπάθησαν με ζήλο αλλά απέτυχαν να χειραγωγήσουν το αποτέλεσμα. Ας ελπίσουμε ότι από τούδε και στο εξής θα χρησιμοποιούνται για αυτό το οποίο είναι «εργαλεία ανάλυσης».